Að læra að 2+3=4 en segja svo 2+2= 5 á prófinu

Landsvirkjun hlýtur að fá falleinkun, annað hvort í siðferði eða hlustun. Hún hefur nýlokið við að verðlauna nokkra krakka fyrir verkefni um orkumál- og umhverfismál með því að leyfa þeim að horfa á forseta lýðveldisins kúka á sig í stöðvarhúsi Kárahnjúkavirkjunar. Landsvirkjun virðist hafa gætt hlutleysis þegar hún valdi verkefnin og má virða hana fyrir það. Hitt er annað mál að annað hvort hafa aðstandendur kepninnar og framkvæmdarinnar (þar með talið forsetinn) ekki lesið verkefnin eða þá hitt (sem mér þykir nú ívið líklegra) að þeim standi nákvæmlega á sama og hafi tekið þá meðvituðu ákvörðun að gefa lífríki jarðar fingurinn (nú eða byssustinginn, svo við notum meira viðeigandi líkingu).

Hér byrti ég verkefni Guðrúnar Ólafsdóttur og Sindra Snæs Einarssonar:

http://www.lv.is/files/mov/kar/Verk_GS/index.htm

Þau kepptu í eldri flokknum og þótt einstaka galla megi finna á verkefninu er það afar vel unnið. Ég vek sérstaka athyggli á skrifum þeirra um Kárahnjúkavirkjun.

Frá því síðast...

Mótmælin/Partíið sem var auglýst á Baráttu fór fram á settum degi þann 15. maí og gekk vonum framar. Um 40 manns mættu og flestir voru mjög lengi. Það var góður stígandi í þessu hjá okkur. Græjurnar voru komnar á sinn stað upp úr 15:00 og þá hófst góður tónlistarflutningur.
Ég þekkti ekki helminginn af þeim sem mættu en þar mátti greina: ungrótarunglinga, snarrótarfólk, stúdenta, mentskælinga og hina og þessa róttæklinga. MFÍK konur mættu með sína borða og því var góð aldursdreifing og mikil stemning. Mótmælin stóðu, eins og auglýst hafði verið klukkustundum saman og þegar við tókum að hvetja bílstjóra sem keyrðu hjá til að flauta tóku þeir undir í hundraða tali.

Þessi mótmæli voru þó aðeins lítið partí miðað við gönguna sem farin var þann 27. maí. Þá flyktust þúsundir manna á Hlemm til þess að mótmæla umhverfis- og iðnaðarstefnu ríkisstjórnarinnar. Þaðan var gengið niður á Austurvöll og minnist ég þess ekki að hafa fyrr séð slíkan fjölda í kröfugöngu með berum augum. Það sá ekki enda á milli, hvar sem maður stóð. Liti maður aftur fyrir sig í bankastrætinu sá maður ekkert nema endalausa röð af fólki þar til hún hvarf inn á laugarveginn og liti maður fram fyrir sig sá maður flauminn beygja inn á Austurvöll (ekki hefði ég viljað vera í bíl á leið út lækjargötu).
Eins og búast mátti við brást RÚV skyldu sinni sem fjölmiðill og fannst það ekki fréttnæmt að svo góð þáttaka hefði náðst á sjálfan kjördag! Ég ætla að þetta hafi verið með allra stærstu umhverfisverndarmótmælum í Íslandssögunni.

Sveiattan!!!

Frjáls fjölmiðlun hvað???!!!!

www.baratta.blogdrive.com

Ég og vinur minn höfum nú opnað vefsíðu til að auglýsa mótmæli og aðrar uppákomur tengdum byltingunni. Hún heitir Barátta og þar eru nú auglýst mótmæli og partí þann 15 maí við Nordica Hotel.

Endilega kíkið á síðuna. Okkur vantar mikla hjálp við skipulagningu og framkvæmd þessara mótmæla.

Svo er um að gera að draga alla sem maður þekkir á þessa skemtilegu uppákomu. Við verðum með mat, tónlist, gjörninga og mikinn, mikinn hávaða. Fjörið byrjar með morgunfundi og árbít klukkan 8 (við hótelið) og endar um kvöldið (uppúr sjö) þegar ráðstefnugestir verða búnir með kveðjukokteilana sína.

Þetta verður gaman.

Fjallganga

Það var ekki nærri því eins erfitt og ég hafði ætlað að byrja á ný í skólanum. Ég ljómaði allur á miðvikudaginn og í gær, sumardaginn fyrsta, gekk ég á Esjuna ásamt tveimur gaurum. Ég stakk þá af miðja leið í snjólínu (sem sagt þegar fjórðungur leiðarinnar var að baki). Bjarni Gaukur hafði sagt okkur að fara ekki upp fyrir snólínu en að sjálfsögðu óhlíðnaðist ég og gekk alla leið á tindinn. Síðasti spölurinn var svolítið erfiður (pínulítið ógnvekjandi) þar til ég fann keðjuna sem hægt er að styðja sig við síðustu Þar ráfað ég um í snjóauðn og dauðaþögn. Eina lífið sem þarna mátti greina voru deyjandi flugur.
Ég gekk yfir auðnina þar til ég sá yfir fjallið niður í dal ég át epli og ákvað að ganga niður dalinn. Þar sem ég var voru miklar snjóhengjur sem ég þorði ekki að reyna við, svo ég gekk yfir á næsta tind þar sem ég fann þolanlegri slóð niður. Það var solítið spennandi að fikra sig niður fyrstu 20 metrana í ísingunni.

Á leiðinni upp hafði ég séð að minnsta kosti eina rjúpu. Á leiðinni niður sá ég að minnsta kosti þrjár. Ég skil ekki menn sem fá eitthvað karlmennskukikk útúr því að plaffa á þennan sakleysingja sem aulast fyrir lappirnar á manni ropar framan í mann og flígur burt með álíka gný og tveggja skrúfu þyrilvængja.

Ég gekk út dal aftan við Esjuna þar til ég kom að þjóðbraut 1 og krækti í far heim.

Gangan tók um það bil 4 tíma.

Urr!!

Mikið er ég í vondu skapi í kvöld. Ég á að fara í skólann á morgun og ég er ekki ánægður með það. Mér líður illa í geðvonskunni. Ég er pirraður, reiður og bitur. Ég er í fílu, með bauga og rauðþrútin augu, skeifu og illskulegt augnaráð.

Á morgun ætla ég að gera eitthvað reglulega ljótt (múhahaha).


ARG!

Eitt og annað

Vinkuonur mínar búsettar í danaveldi koma heim í vikunni. Það var nú gaman.

---

Vésteinn Valgarðsson hefur lýst yfir vonbrygðum yfir að hafa ekki verið boðinn á leiðinlegasta fyllerí þessa árs. Ég býð honum hér með að drekka við mig dús ellegar taka afleiðingunum og sæta árásarstríði.

---

Mig klæar í lærinu, er að spá í að klóra mér.

---

Strákur sem er með mér í nokkrum tímum stefnir á frama í lögreglunni. Ég veit fyrir víst að þetta er ágætasta sál og því þykir mér sárt að vita til þess að hann verði orðinn samviskulaus mótmælabani innan fárra ára. Ég hef sjálfur séð hvernig ferlið gengur fyrir sig:

Stig eitt: Viðkunnanlegur mentaskólastrákur lyftir og safnar vöðvum. Hann hugsar mikið um að líta vel út og hugsar talar og hagar sér eins og mattsjó. Enn eru neikvæðu lögreglumerkin ekki komin fram. Hann sér t.d. enn sóma sinn í því að aðstoða vini sína, getur ennþá brosað án þess að skammast sín, er ennþá mannlegur í viðmóti...

Stig tvö: Viðkomandi skráir sig í lögregluskólann. Og þreytir inntökupróf, til allrar óhamingju nær hann því.

Stig þrjú: Viðkomandi gerist vélrænt illmenni. Hann hættir að hugsa sjálfstætt. Siðferði miðast við laganna bókstaf þar sem allt sem er leifilegt með lögum er rétt og gott og allt sem er bannað er illt og ósiðferðilegt. Viðkomandi hættir endanlega að brosa og mannleg gæska, liðlegheit, hlílegt viðmót og annað fíkur út um gluggann. Viðkomandi fær þá flugu í hausinn að stelpur dáist að búningnum hans og að hann sé ómótstæðilegur, karlmannlegur og valdamikill. Ekkert er skemtilegra en að standa heiðursvörð, syngja í lögreglukórnum eða koma fram sem fulltrúi lögreglunnar að öðru leiti.

Stig fjögur: Viðkomandi gerist lögreglumaður. Hér getur margt gerst.

1: Ef allt fer á versta veg nær hann því markmiði sínu að komast í sérsveitina og verður hrotti í samfestingi sem dílar við stórhættuleg mál svo sem umhverfisverndarsinna sem hlekkja sig við vinnuvélar og sitja um skrifstofur.

2: Hann gerist mótorhjólalögga. Þá getur hann (við hátíðleg tækifæri, svo sem 17 júní eða á mótmælum gegn stríði) notið þess að sitja á mótorhjóli með hjálm á höfði og sólgleraugu á trýninu úti á miðjum gatnamótum. Það kostulegasta við þessa gerð lögreglumanna er að fæstir þeirra virðast vera í kjörþyngd. Þetta bæta þeir upp með hinum flottu gulsvörtu búningum. Sem eru þétt sniðnir yfir ístruna.

3: Hann kemst í fíknó. Þessi gerð lögreglumanna er sérstaklega mikið á móti frelsi einstaklingsins til þess að nota frítíma sinn í að láta sér líða vel. Vellíðan á eins og allir vita að felast í íþróttaiðkun.

4: Hann kemst hvorki lönd né strönd, en fær allavega flottan búning og getur látið eins og hann sé einn af strákunum þegar hann lendir í útkalli með sérsveitinni.

---

Mikið ofboðslega er kristni annars ömurleg trúarafstaða. Ég neyðist víst til þess að skrifa sérfærslu um það þegar ég kem heim.

Lífið

Í gærkvöldi gerði ég heiðarlega tilraun til þess að fara út á lífið. Það var nú gaman.

Ég byrjaði kvöldið á því að tölta með vini mínum inn á subbulegt rónaspilavíti þar sem við keyptum okkur bjór og settumst í það horn sem minnst umferð var um. Þetta var annar tveggja toppa á kvöldinu, líklega af því að við vorum einir og gátum talað saman á hrokafullum nótum og klórað okkur gáfulega í skeggbroddunum. Slíkar viðræður eru frábær vetvangur fyrir sófakommúnisma, en af hverju í ósköpunum við urðum endilega að sitja inni á þessum leiðindastað þar sem óþolandi popptónlist glumdi í eyrunum og bjórinn var fjórfalt dýrari en heima hjá okkur, er ofar mínum skilningi.

Hafandi suplað fyrsta skamt kvöldsins af deyfilyfjum hefði maður ætlað að nú kæmist hreyfing á hlutina, en það sýnir kanski best fáfræði mína og barnaskap. Um 11 leitið reyndum við að skemta okkur á nýjum stað en þar þótti ég of ungur og var meinaður aðgangur. Ég ráfaði um Laugaveginn, svona eins og fólk gerir þegar er reglulega gaman hjá því, og eftir að þau hin höfðu skellt í sig einu glasinu enn af gleðigjafa ráfuðum ég og fyrr nefndur vinur minn niður á samlokustað þar sem við tróðum í andlitið á okkur. Þetta var seinni toppur kvöldsins af tveimur ástæðum: Þarna var hægt að tala saman, og maturinn bragðaðist betur en aðrar veitingarnar kvöldsins.

Framhald...

Lífið, framhald

Því næst tróðum við okkur inn á enn einn „skemti“staðinn. Ég hef ekki oft komið inn í þá holu, en ég er að sannfærast um það að með einhverjum dularfullum hætti tekst þessum bar að gera bæði tónlist og fólk leiðinlegra en það í raun og veru er. Þessi staður átti ekki skilið að taka þátt í að eyðileggja í okkur lifrarnar svo að við freistuðum gæfunnar á enn einni knæpunni. Síðustu 2 tímar kvöldsins voru raunar nokkuð áhugaverðir. Ég fylgdist með því hvernig hinn almenni fáviti skemtir sér, en það viðist felast í því að haga sér eins og það sem hann er í takt við hver þau óhljóð sem hljómsveitinni dettur í hug að nauðga honum með. Lífsspeki djammaranna virðist vera á þá leið að orð séu óþörf þegar maður hefur það skemtilegt. Blessunarlega voru hnakkar í hverfandi minnihluta þarna inni en í þeirra stað mátti sjá önnur félagsfræðileg viðundur því að meirihluti þeirra sem þarna sólunduðu lífi sínu voru komnir vel á aldur en fannst þeir vera 14 ára af því að það var svo gaman þarna, eins og ég hef margoft vikið að.

Síðasta trompið á hendi mér féll þegar vinalegur dyravörður neytaði mér um að koma aftur inn á barinn, líklega eftir að hafa séð mig staupa mig á eigin viskíi úti fyrir.

Ég drattaðist heim glaður og ánægður. Ég tel mig hafa upplifað alla helstu kosti þessa lífs og hef því ákveðið að sitja hjá í kvöld, en þá ætla vinir mínir að ganga aftur.

Í dag...

Ég vaknaði upp frá pólitísku draumamóki við það að mamma gólaði upp yfir sig að við yr„ÐUM AÐ FARA!!!“

Ég píndi mig hetjulega í eðlisfræði og sálfræði en slapp við spænsku vegna þess að í dag fór fyrsti hópurinn í skelfilegt munnlegt próf. Hræðilegu fréttirnar eru að á morgun kemur að mér.

Eftir skóla fór ég í Þjóðleikhúsið og sótti miða. Í næstu viku verður örleikrit eftir mig flutt af leiklistarnemum meðal annara verka.


Svo ég segi aðeins frá mótmælunum á Laugardaginn, þá voru þau fámenn og lágvær, enda ekki nema von þegar minnst er smáræðis eins og yfirlýsingu árásarstríð Íslands á hendur þjóð sem ekki ógnar Íslandi. Hér eru annars myndir af þessari samkomu.

http://fridur.is/wp-content/myndir/18__mars_2006_024.jpg
http://fridur.is/wp-content/myndir/18__mars_2006_028.jpg
http://fridur.is/wp-content/myndir/18__mars_2006_033.jpg
http://fridur.is/wp-content/myndir/18__mars_2006_038.jpg
http://fridur.is/wp-content/myndir/18__mars_2006_047.jpg